Fraglesowe widzenie świata

Pusta, bezludna plaża. Szare, zimne morze. Tak niedaleko od miasta, które ona nazy­wała Danzig, a on Gdańsk. Upor­czywy wiatr, u progu wiosny, próbował zer­wać im kapelusze z głów.
– Musisz jechać Angelo? — odezwał się w końcu.

Czekała na to. Był taki nieśmi­ały i zamknięty w sobie. Włożyła tyle trudu by otworzył się i aby zabliźniły się dawne rany.

- Tak, prze­cież wiesz – spo­jrzała mu ciepło w oczy – Nie wraca­jmy już do tego proszę.

Ostat­nie dni bardzo ich zbliżyły. Długie, szczere roz­mowy. On był polakiem, ona niemką. His­to­ria ich nar­o­dów była pełna uprzedzeń, bólu, zadanego zła. On cią­gle patrzył w przeszłość. Ona była optymistką.

- Co będzie dalej? — spy­tał cicho
– Nie możesz się już tak boczyć – uśmiech­nęła się zalot­nie – tamte kartofle to nie była moja wina.
– Wiem, ale to nie jest łatwe, mój brat…
– Zna­jdź mu w końcu kobi­etę
– Ma ale ukrywa się – zasępił się – Może dlat­ego, że wstyd mu przed matką? Ona nie jest z naszych sfer
– Jakie to ma znacze­nie w naszych cza­sach? – powiedzi­ała szy­bko – czasy się zmieni­ają, tłu­maczyłam ci to prze­cież.
– Tak, wiem, wojna skończyła się dawno, ale.…
– Cicho już

Roze­jrzała się wkoło. Przy­tuliła, popraw­iła troskli­wie szalik

- To taka nasza Hel­ska Casablanca – zmieniła temat – pamię­tasz tamten film?
– Tak, dobrze się stało, że przy­jechałaś — znów był taki męski. Silny i stanow­czy. To ją radowało.