Nazywam się Jan Kowalski ale przyjaciele mówią na mnie Borat. Jestem z Polski. Mój kraj leży w Europie. To duży kraj. Na pewno słyszeliście o nim. Co mówicie? Kartofle? jakie kartofle? Wałęsa? Nie, nie słyszałem o kimś takim.
Za górami i lasami, lecz nie tak całkiem daleko, w królestwie Balanda, żył sobie szczęśliwy Wezyr Omar al-Lepper
Tym razem w nagraniu udział wzięli: Fraglesi, Azrael & Marek. Brocha został zagłuszony przez wrogie siły na południu kraju. Zapraszamy do słuchania i komentowania.
- Mogłabyś przynajmniej nie palić Laa-Laa? Tyle razy cię prosiłem…
– Odwal się Dipsy!
Kończyło się poprzednie przemówienie. Wystrzeliwane, w stronę zgromadzonych, słowa klucze grzechotały jak kule: sztandar, zewrzeć szeregi, walka, nie wolno i jeszcze raz sztandar wznieść (byle nie wynieść)
Mój luby, Jaro Kaczy kooper, wyhodował żmiję na łonie. Czarną żmiję. Jego pomocnik, Zbig, młody chłopak, były stajenny, porwał się na swego nauczyciela i przejął władze w Ducktown.
- Trzymaj go dobrze Czesiu! Nie może się nam wyrwać, jak ten ostatni
– Tak jest panie plutonowy, ale jeżeli wolno mi zauważyć, to nie lekarz
– Co ty Kowalski pierd* ?
Zapraszam do słuchania najnowszego odcinka podcastu Aplauz i Zaakceptowanie Jeden z nas nadawał z parku położonego poniżej central parku, reszta ferajny z Wolski.
Czuł, że znowu puchnie. Koszula zaczynała niebezpiecznie trzeszczeć w szwach. Lada moment wystrzeli pierwszy guzik.
Miej na mnie oko