Fraglesowe widzenie świata

Czuł, że znowu puch­nie. Koszula zaczy­nała niebez­piecznie trzeszczeć w szwach. Lada moment wys­trzeli pier­wszy guzik.

- Nie, nie teraz, proszę… Jolka się wścieknie… – pomyślał i zaczął metody­cznie odd­y­chać. Wdech, wydech, wdech. Atak mijał. Zawsze zaczy­nało się tak dziać, gdy zaczy­nał być głodny.

Kiedyś, w takich chwilach, stawał się czer­wony. Joli to nawet na początku się podobało ale gdy której nocy zde­molował kuch­nie a poza­mykana (przez nią) na 2 kłódki lodówka wylą­dowała cztery pię­tra niżej na ulicy, kazała mu z tym wal­czyć. Zażą­dała też aby zmienił kolor. Na zielony bo to kolor nadziei. Czer­wony jest już niemodny, mówiła.

Odmi­enny stan miał też swoje dobre strony. Stawał się niesamowicie silny, a to było niezbędne gdy musiał zma­gać się z wrogami. Ostat­nio mocno dep­tał mu po pię­tach, ten pożal się Boże, min­is­ter zero. Wydawało mu się, że jest nie wiadomo kim. Wyglą­dał komicznie w tym nowym ubranku super­mana. Czesana w ząbek grzy­wka, dopeł­ni­ała reszty.

Kąsał jed­nak dotk­li­wie. Starzy towarzysze żalili się i prosili: załatw go. Odpowiadał: “cier­pli­wości, cier­pli­wości. Nasz czas jeszcze nade­jdzie. Jeszcze tylko dwa lata a wtedy tam­tych postawi się przed try­bunałem stanu”. Zwłaszcza min­is­tra zero.

Przysłowiowy ciemny lud miał już powoli dość “dokonań” koal­icji pseudo kato­praw­iczków z czworakowymi war­chołami i quasi-faszystami pod wodzą konia, który mówi. Łatwo da się go przek­abacić na ich stronę. Pra­cował już nad tym intensywnie.