Fraglesowe widzenie świata

Było już ciemno. Padał rzę­sisty deszcz. Facet w płaszczu z wysoko postaw­ionym kołnierzem prze­mykał wzdłuż ścian kamienic. Co pewien czas oglą­dał się za siebie. Nagle przys­tanął i zapukał do niepo­zornie wyglą­da­ją­cych drzwi.

- Hasło?
– Pol­ska sol­i­darna – odpowiedział cicho
Drzwi otwarły się szerzej.
– Właź! Szy­bko! – rozkazał odźwierny – Nikt cię nie śledził? Komórka wyłączona?

Przemknął koło ubranego na czarno strażnika i ostrożnie zszedł po schodach do piwnicy. Po paru krokach znalazł się w dużym pomieszcze­niu rozświ­et­lonym świecami. Poczuł na sobie uważne spo­jrzenia obec­nych. Był nowy. Usi­adł z tyłu.

Nie wolno było się im spo­tykać. Ich par­tia została zdele­gal­i­zowana a członkowie władz byli poszuki­wani. Mieli stanąć przed try­bunałem stanu. Wszys­tkiemu był winien ten były min­is­ter. To on swoimi kłamst­wami doprowadził do ich upadku. Prze­grali bitwę ale nie wojnę.

Wszedł wódz. Pod­starzały, przy­gar­biony, powłóczył nogami. Mało kto poz­nałby w nim byłego pre­miera. Stanął na pod­wyższe­niu. Roze­jrzał się po najwierniejszych z wiernych.

- To były najlep­sze lata Pol­ski od wielu dziesię­ci­oleci – zaczął cicho — Rzecz w tym, żeby droga, którą szliśmy została podtrzy­mana. Pol­ska zawdz­ięcza nam “wielkie przewi­etrze­nie” kraju, lik­widację układów, przywilejów.…

Prz­er­wał mu suchy kaszel. Zgiął się w pół. Sto­jący obok, misiowaty gość w oku­larach, chciał pod­biec, pomóc. Wódz pow­strzy­mał go ruchem ręki.

- Patolo­gia zawsze będzie postko­mu­nisty­czna — mówił dalej — jeśli chcemy ją wyłączyć, musimy zbu­dować silne państwo. Słabe państwo służy wyłącznie gang­s­terom, złoczyńcom.

Wyraźnie oży­wił się. Odzyski­wał dawne siły. Zasłuchani czuli jak spływa na nich nadzieja. Wiara, że dawne dostat­nie czasy powrócą.

- Zbu­dowanie sil­nego państwa to nie koniec drogi, ponieważ państwo sol­i­darne to coś więcej — ono odrzuca par­tyku­laryzmy i patrzy na społeczeństwo jako na całość.