Fraglesowe widzenie świata

– No i co mia bam­bini? Pod­skaki­wać się wam zach­ci­ało, ha?

Trzej Czterej młodz­i­utcy donowie, a mianowicie Don jack­iewiczo, Don Hof­mano, Don Ragacko i Don Kamińsko, związani niczym świnie przed rzezią, z prz­er­aże­nie patrzą na góru­jącego nad nimi Capo crim­ine, Don Edgaro Peron.

- Don Jaroslavo dał mi wolną rękę – mówi Don Edgaro — zabaw­imy się więc, he he.

Wtórują mu zgro­madzeni w podziem­nej celi dorodni syn­owie ziemi Świę­tokrzyskiej. Don Michaelo, prawa ręka Capo crim­ine szykuje tajem­niczego przez­naczenia urządzenia.

- Zach­ci­ało się wam knuć z Don Don­aldo, z wro­giej rodziny Ciam­cia­ram­cia, tak?

Związani protes­tują, co przy­chodzi im tru­dem, z powodu knebli. Don Edgaro krąży wkoło niczym sęp. Zabawia się olbrzymim bejsbolem.

- Sze­fie, może ich za tes­tic­u­los powies­imy? — pod­suwa myśl Don Michaelo – a jak się nie zerwą to tasaczkiem.… o mam tu taki fajny ostry…
– Pomysł zacny, hmm, od którego zacząć, pomyślmy – waha się Edgaro

Don Hof­mano robi się zielony na twarzy. Don Kamińsko wygląda jakby trafił go piorun kulisty. Pozostali próbują się odc­zoł­gać ale sto­jący za nimi Donowie szy­bko wybi­jają im to z głowy.

- A może by tak do żelaznej klatki z głod­nymi szczu­rami – mówi Don Sal­va­tore, miłośnik metod w których nie cier­pią zwierzęta.

Don Kamińsko daje roz­pac­zliwe znaki.

- On chyba chce coś powiedzieć Padre?
– odko­rkować go – rozkazuje Don Edgaro
– Padre, Santa Maria et tutti Sankti! Błagamy! My już nigdy! Litości! Zagło­su­jemy dokład­nie jak każe Don Jaroslavo! Litości – skamle rozwiązany. Pozostali kiwają szy­bko głowami i bła­gal­nie patrzą na Padre.
– Dobrze, spróbuje przekonać Don Jaroslavo – mówi po chwili Don Edgaro — I żeby mi to było ostatni raz, mordy wy moje!