Fraglesowe widzenie świata

Zacząłem bać się pisać. Stąd moje par­o­d­niowe mil­cze­nie. Już po raz kole­jny wykrakałem. Tym razem sobie.

Czwartkowy wpis skończyłem słowami “Szy­bko spo­jrzał na ekran. No tak, znowu jakaś blon­dynka wysłała 100MB mejla do tysiąca innych. blondynek.…bla bla bla”. Zwykłe prob­lemy admina. W piątek było, tak jak radził Hitch­cock: Na początku powinno być trze­sięnie ziemi a potem napię­cie powinno rosnąc.

Trzęsie­nie ziemi sam sprowokowałem. O świcie zaatakowałem szczyp­cami kłębowisko. Po godzinie nic nie dzi­ałało. Po dwóch godz­i­nach wró­ciło do życia. Popi­jałem kawę, patrząc z dumą na moje dzieło. Odzyskałem 5 kabli sieciowych, cztery zasi­la­jące, jedną kamerę inter­ne­tową, tablet, trzy kable audio i 2 kilo kurzu.

Tym­cza­sem napię­cie zaczęło ros­nąć. Nie blon­dynki a spamerzy, nie jed­nego a setki tysięcy mejli wysłali. Pod­szy­wa­jąc się pod fotka.pl oraz naszą klasę. Tego jeszcze nie było.

- Wszys­tkie ręce na pokład! – krzyknąłem – do pomp! Odpowiedzi­ała mi cisza, bo mój admin (poz­draw­iam Tomek, serdecznie poz­draw­iam!) pojechał na zlot ping­winów w Kryn­icy Górskiej. Fajnie tam musi było. Słonko, piwo, kumple i… kuracjuszki. A ja rzu­całem nie powiem czym, bo może dzieci czytają.

Do tego wszys­tkiego przez dwa dni ciurkiem lał deszcz.

O szes­nastej patrzyłem błęd­nym wzrok­iem i gryzłem. Na widok kom­put­era toczyłem pianę, zaś za słowa “Inter­net, email, ser­wer, log­mail, Loa­d­Av­er­age” gotowy byłem zabić.

Sobotę przes­pałem, jak ryc­erz po stoc­zonej bitwie, zaś w niedzielę odchami­ałem się w … fil­har­monii. Żona zaciągnęła mnie na poje­dynek zespół rock­owy vs. orkiestra.

Dinoza­ury pol­skiego rocka dały czadu. Orkies­tra nie miała szans wobec tysięcy watt jakie pan dźwiękowiec wydobył z wiel­kich czarnych pudeł. Zapom­niał widać, że to sala o bardzo dobrej akustyce a nie otwarta przestrzeń.

Wokalista pił dużo (tym razem) wody i zużył rolkę ręczników jed­no­ra­zowych. Machał sto­jakiem z mikro­fonem. Wygi­nał śmiało ciało. Krę­cił długimi włosami. Bab­cie, córki i wnuczki, jed­nym słowem fanki, falowały. Panowie krę­cili komórkami. Ku pamięci.

Przy bardziej chwyta­ją­cych za serce utworach (“Nie wiele ci mogę dać”, “Ewka”) pojaw­iły się światełka. Gdzieś z dziesięć. Nie zapal­niczki (sys­tem prze­ci­w­pożarowy!) a komórkowe ekraniki.

Pod koniec jedna młoda pani nie wytrzy­mała i zaczęła Taniec św Wita. Po jakimś cza­sie dołączyły do niej kole­jne 3 osoby, a pod sam koniec żona. Reszta kiwała się dos­to­jnie w fotelach. Praw­ice opuchły od oklasków.

W samo­chodzie przes­zliśmy na język migowy. Bębenki szlag trafił.