Fraglesowe widzenie świata

Urodz­iła się pod koniec lat siedemdziesią­tych zeszłego wieku. Dzieciństwa nie pamięta. Otoc­zona sios­trami, czekała na przyszłego pana.Tłoczyli się, odgrodzeni sznurkiem, prze­ga­ni­ani przez per­sonel. Ner­wowo przeliczali pieniądze. Odchodzili z kwitkiem. Marzenia nic nie kosz­towały, ona zaś dużo.

W końcu kupił ją starszy pan, inżynier z pob­liskiej stoczni. Będzie uczyć go ang­iel­skiego. Mogła trafić gorzej. Do wioskowej rem­izy albo nie daj Boże do zakład­owego radiowęzła.

Postaw­iono ją na cen­tral­nym miejscu drewnopodob­nej mebloś­cianki. Obok Kleopa­try, Encyk­lo­pe­dii Powszech­nej i dzieł zebranych Mick­iewicza. Więk­szość czasu nudz­iła się. Czas leciał.

Którego dnia Pan przyniósł mag­neto­fon kase­towy. Popa­trzyła na niego z wyżs­zoś­cią. Zabawka. Darł się jak stary piórnik. Nie to co ona, pełne hifi. Lecz pan przes­tał z niej korzys­tać. Zabawka okazała się wygodniejsza.

Pan podarował ją młodemu siostrzeń­cowi. Tenże, jak sza­lony, nagry­wał audy­cje z radiowej trójki, ale szy­bko go to znudz­iło. Odstawił w kąt. Dobrze, że nie zeszpecił jar­markowymi nalep­kami. Znowu zaczął pokry­wać ją kurz. Koniec końców trafiła na strych.

Widoczne, przez zakur­zone szy­bki okienka, słońce wschodz­iło i zachodz­iło. Ludzie rodzili się i umier­ali. Upadały sys­temy. Jej prastare han­zaty­ckie miasto stało się sławne w świecie. Którego dnia dołączył kase­ciak. Przek­li­nał coś co nazwał CD.

Czekali tak razem nie wiadomo na co.

Aż ze snu wyr­wały ją męskie ręce. Siostrze­niec pod­starzały o kilka­naś­cie lat. Jego żona wytarła ją brudną szmatą. Złom – powiedział do żony – zobacz jak to gra, dzi­a­dostwo. Nie ma to jak mp3. Sprzedaj na Alle­gro – odpowiedzi­ała żona. Tak uczynił.

Dobrze, że nie usłyszała swo­jej ostat­niej ceny. 50 zło­tych. 22 dolary. Choć, gdy się rodz­iła, tyle zielonych to była kupa kasy.

Po raz pier­wszy od lat zobaczyła słońce. Ktoś wrzu­cił ją do ciem­nego bagażnika starego niemieck­iego auta. Pojechała w niez­nane. Tylko nie na części – mod­liła się rozpaczliwie.

Nowy właś­ci­ciel zaczął od porząd­nego jej wyczyszczenia. Z kolegą roze­brali ją na kawałki. Zmie­nili paski. Przes­marowali. Wyreg­u­lowali. Doro­bili uła­many trzpień.

Poczuła, że znowu jest potrzebna. Podzi­wiana. Druga młodość. Żadne kole­jne mp5 już jej nie przegoni.