Fraglesowe widzenie świata

To piszę ja, Roman the ter­ror­ist. Ha, ale groźnie zabrzmi­ało, prawda? grrrr.…

Tak kaza­łem się zwać na dziel­nicy, odkąd z burym i rudym założyliśmy naszą orga­ni­za­cję. Nikt nam nie pod­skoczy. Ale o tym opowiem kiedy indziej.

W końcu wró­cili. Przyz­nam szcz­erze, że w pier­wszej chwili miałem pietra. Wracam z polowa­nia, dom zamknięty na cztery spusty. Chodzę, miauczę, drzwi drapie i nic. Kurde blaszka co jest? — pomyślałem.

Kim­nąłem na wycier­aczce. Rano przyszła sąsi­adka, mleko zapo­dała. Gol­nołem i szturch­nąłem się do Kici.

Jak już wam mówiłem, Kicia to przy­jaciółka. Z domu na rogu. I żeby było jasne: żadnego kizi mizi  i bara bara. Kicia to kocica z jajami. Kumpela.

No więc Kicia powiedzi­ała, że widocznie pojechali na urlop. Jej też tak mają. Urlop? a co takiego – zdzi­wiłem się. Kicia wyk­larowała mi, że ludzie co pewien czas muszą wyjechać w inne, mniej wygodne miejsce i wymęczyć się, aby docenić to co mają. Ciekawe.

Minęło parę dni. Zacząłem tracić nadzieję, że wrócą a tu nagle widzę, idzie ten wielkolud, co go Fra­gle­sem zwą i “kici kici” do mnie wyjeżdża. Które­goś razu drapnę go. Łukiem ominąłem i mówię mu: Drzwi otwieraj, papu dawaj dobrego, bo dosyć mam już tej suchej karmy.

Chyba sku­mał. Mysz w plas­terkach z tej żelaznej wielkiej szafy wyjął. Tak na mar­gin­e­sie wartałoby które­goś raza dobrać się do niej… znaczy szafy.

W domu fajnie jest. Na łeb nie pada. Można dłużej pospać. Żona wielkoluda cza­sem coś lep­szego rzuci.

Urlop? Może to i dobry pomysł? Tylko gdzie by się tu wybrać?