Fraglesowe widzenie świata

Warszawa — „kocham” to miasto. Cud­zysłów użyty z pre­m­e­dy­tacją. Ono o tym wie i robi wszys­tko wszys­tko, aby nasz związek pogłębić. Kiedy tu jestem, zawsze się coś dzieje. Dlat­ego robię wszys­tko aby związek pielęg­nować na odległość. Niestety brat warsza­w­iak żeni się dziś.

Pociąg wlecze się pięć i pół­godziny. Można zwięd­nąć, przysłuchu­jąc naw­i­jce dzi­adka weter­ana. Starszy pan na szczęś­cie lekko wyp­ity (imprezka w zaim­prow­iz­owanym naprędce, przedział obok, klu­bie seniora) szy­bko odpadł. Chra­paniem wygi­nał szyby.

To świetny pomysł. Stop­niowo opóź­niać pociągi. Niech pos­toją w polu, albo nawet na stac­jach. Dla niepoz­naki rzu­cić paru gości w pomarańc­zowych kamizelkach na tory, z łopatami. Po roku, dwóch przy­wró­cić nor­malny rozkład. Podróżni będą zach­wyceni, że pociąg jedzie cztery godziny a nie sześć.

Wczo­raj żona zadała kluc­zowe pytanie: mała czy duża wal­izka, kochanie? W małej będzie ciasno, a duża będzie prawie pusta. Odpowiedzi­ałem duża i to był błąd.

Nie wiem co do niej załad­owała (tylko trzy dni poza domem) ale waży 132 kg. Jestem strong­man ale bez prze­sady. No dodatek żona wymyśliła, iż syn prow­incjusz powinien zobaczyć metro. Rodzinie i zna­jomym, który chcieli nas ode­brać z cen­tral­nego, tak­townie odmówiła.

Warszawa zaatakowała.

Pier­wszą konkurencją było wydostanie się z kilo­metrowych tunelów pod dworcem. Schody ruchome zostały na mój przy­jazd wyłąc­zone. Ktoś zdjął wszys­tkie kierunk­owskazy. Pod­staw­iono osoby wyglą­da­jące na tubyl­ców (kioskarka, pani z budki z pieczy­wem) które nie miały zielonego poję­cia w którą stronę do metra, albo z pre­m­e­dy­tacją pokazy­wały kierunek przeciwny.

Pos­zliśmy w stronę światła i ori­en­tu­jąc się wg. pałacu kul­tury (zapom­ni­ano zasłonić albo zde­mon­tować) zaczęliśmy posuwać się w stronę rotundy (nikt nie wysadził). Dałem radę kostce brukowej, którą położono w miejsce asfaltu.

Metro.

Odpowied­nio spreparowana bramka wbiła się zębami w mój czemadan. Ani w przód ani w tył. Złorzeczący tubylcy psioczyli coś o burakach z prow­incji. Na ruchomych schodach podobno nie zas­tosowałem się do zasady „prze­jś­cie z lewej”. Goś­ciowi, który usiłował po mnie prze­jść, powiedzi­ałem, iż nie warto się tak śpieszyć, trzeba smakować życie, slowlife. Spo­jrzał z miną zaszczutego szczura.

Wagon zapchany po dach. Wcis­nąłem moją wal­izę. Rzu­cało w przód i w tył, w rytm komu­nikatów podawanych przez znanego lek­tora. Sklonowali go?

Stacja koń­cowa Kabaty. Odmówiłem uda­nia się do windy dla matek z wózkami i niepełnosprawnych. Trzeba być twardym jak Roman Bratny. Po niebo­ty­cznych schodach, sapiąc niczym parowóz, wtar­gałem wal­izę. Z wprawą ciężarowca, wyr­wałem ponad głowę i niczym murzynka z Afryki, pokon­ałem bez­piecznie bramkę.

Spocony jak mysz dobiłem do mety. Radosne pow­i­tanie, obfi­tość pokarmu. Wygodne łóżko. Co przyniesie nowy dzień? Liczę na taryfę ulgową bo… kończę dzisiaj czter­dzieści jeden lat