Fraglesowe widzenie świata

Przy­go­towa­nia trwały od paru dni. Pobieranie krwi, badanie USG, testy płod­ności. — Już najwyższa pora – powiedzi­ała żona – pora na barabara.

Sob­ota, szósta rano. Łykana w poś­piechu kawa. Ciemno wszędzie, zimno wszędzie. Gnamy do Słup­ska. Tam odbędzie się skon­sumowanie związku. Panna młoda drzemie na tyl­nym siedzeniu.

Za Gdynią zamarza spryski­wacz. Dolany tuż przed wyjaz­dem płyn okazał się let­nim. Trudno, jedziemy. Kawaler czeka.

Ósma rano. Ohydna kawa w Słup­skim Mcdon­aldzie. Zaczyna sypać śniegiem. Pod­jeżdża ojciec pana młodego. Przedzier­amy się za nim przez zaspy śnieżne. Ostat­nie badanie krwi. Można dop­uś­cić. To najlep­szy dzień. Płodny.

Jeszcze tylko trzy­dzieści kilo­metrów. Drogę ledwo widać. Wszyscy suną czter­dzieści. Z bieli wyła­nia się Sławno. Jeszcze tylko znaleźć dom weselny.

W progu wita matka pana młodego. Wchodz­imy. Pro­ponuje kawę. — To może ja przyprowadzę Simona – mówi gospo­dyni– ale Pan (to do mnie) niech lep­iej usiądzie, bo gotów się jeszcze speszyć i nici z pokrycia. Daje rady małżonce — Pani będzie trzy­mać za głowę, ja pomogę Simonowi.

Postanaw­iam popil­nować drzwi z drugiej strony. Poza tym ze mnie jest urod­zony szy­derca, i mogę zep­suć komen­tarzami akt zespole­nia. Resztę słyszę przez cienkie drzwi. Popiski­wanie a potem sapanie zmieszane z warczeniem.

Krótki finał. Suka zwana Milą poz­nała co to seks. Inny kawaler wyje pod drzwiami, bo też mu się strasznie chce. Niestety jest już za stary.

Papierosa po nie było. Simon został wyprowad­zony, a my przys­tąpil­iśmy do spisy­wa­nia aktu małżeństwa. Bada­nia drzewa genealog­icznego. Meza­liansu nie ma. Stosowny wpis w kartę kop­u­lacji. Podpisy.

Spoglą­dam z niepoko­jem w okno. Sybe­ria a przed nami 165 km.