Fraglesowe widzenie świata

- I bardzo mu dobrze! – Rozrad­owany Kom­tur Tusk von Danzig uderzył dłonią w stół, aż zatrzęsły się kielichy. Januss von Bren­nenKatze, kom­turski alchemik a jed­nocześnie kucharz, siedzi zad­owolony po prawej ręce Komtura.

Kom­tur jest w dobrym humorze, i wypoczęty wielce. Wró­cił właśnie z Gór Dolomi­tusów, gdzie poświę­cał się nowej rozry­wce, pole­ga­jącej na zsuwa­niu się z pagórków z deskami u stóp przywiązanymi.

- Panie, ale tak nie wypada – wtrąca nieśmi­ało Ryc­erz Gov­i­nus. Woj to cichy, wielce religi­jny i podob­nież w dobrej komi­ty­wie z Ryc­erzami Księ­cia Jarosława pozosta­jący. – Kodeks ryc­er­ski mówi, iż białogłowę…
– Zamilcz! — ryknął Kom­tur – W arsh mam kodeks! Mało z nimi ostat­nio o Karocę się naużer­ałem? Brawo Bren­nenKatze, proś o co chcesz, byle nie młódki, bo tych coś zbrakło.

Kom­turski kucharz, znany z niewypar­zonego jęzora, sól w oku Księ­cia Jarosława, pub­licznie jedną w dwórek tegoż, kur­tyzaną nazwał. Na dworze Księ­cia zawrzało.

- Kmiecie harde się zro­biły, cór na zamek słać nie chcą – tłu­maczy ze smutkiem Slavom­ir­ius von Novak, prawa ręka Kom­tura do zadań spec­jal­nych.
– Może Jarosła­wowe wszys­tkie wyr­wali? — rzuca Gre­go­rius von Schen­tyna, druga prawa ręka Kom­tura.
– Ludzie gadają, że on chę­doże­nia wróg wielki, i swoich żelazną ręką trzyma. Niczym w zakonie tam żyją – wtrąca Slavom­ir­ius von Novak.
– To może babą jest albo, nie daj Boże paz­iów miłuje? – rzuca Bren­nenKatze
– Chłopa mu trzeba zatem! – ryczy ze śmiechu Kom­tur. Reszta ryc­erstwa skręca się ze śmiechu.