Fraglesowe widzenie świata

W rekla­mach telewiz­yjnych małe szczeni­aczki są takie słod­kie. Tym­cza­sem prawda jest diame­tral­nie inna.

Są to najbardziej bezl­i­tosne, krwiożer­cze, szy­bkie niczym piranie, okrutne dia­bły tas­mańskie. Na dodatek sra­jące i sika­jące gdzie popad­nie. Gryzące co się tylko da chwycić w zęby. Dziecko z ADHD to przy nich potulny baranek.

Zostałem sam na sam z takimi dwoma na pier­wszy majowy weekend.

Dzień zaczy­nam od zbiera­nia odchodów. Zupełnie nie rozu­miem jak można srać w takim tem­pie?? Sza­cuje, że każde z nich pro­dukuje półtony nawozu dzi­en­nie. Do tego mocz – około 2 metry sześ­ci­enne. Śmierdzi jak w sta­jni Augiasza.

Kot Roman omija dom z daleka. Gdy się mijamy na spac­er­ni­aku, spogląda na mnie z niemym wyrzutem w oczach. Strach pomyśleć co by było gdyby suka Mila urodz­iła cztery lub nie daj Boże osiem takich diabłów.

Po połud­niu wraca małżonka. Ciekawe kogo zostanie żywego. Mnie czy jej słod­kie maleństwa…

dopisek poniedzi­ałkowy: przeżyłem ja i one, ale nie wiele brakowało abym ukrę­cił im te łebki.