Fraglesowe widzenie świata

Z wyra się zwlekłem. Niebo niczym stara mokra ścierka. Deszcz próbuje rozbić szyby. Kot Roman wymoknięty szczęka pewnie gdzieś pod krza­kiem. Jego wina, nie wró­cił na noc do domu.

Jeszcze tylko niecałe trzy miechy i zrobi się złota pol­ska jesień. Potem zakrólują północne zimne wia­try i spad­nie śnieg. Nas­tanie półroczna noc polarna. Na raki­etach trzeba będzie po chleb do sklepiku wiejskiego bieżyć.

Gdyby Chopinowi, miast na emi­gracji, przyszło żyć pośród tych wierzb deszczem sma­ganych, dróg błot­nistych, nie stworzyłby tych wszys­t­kich smęt­nych mazurków. Kom­ponowałby ku pokrzepi­e­niu serc szlagiery słońcem połud­niowym (Boys Boys Boys ) przepełnione.

Nie pozostaje nic innego jak pić. Zacny antałek miodu, jesi­enną porą pęd­zony, schowany mam w piwniczce. Żona kominek roz­pali, kudłate pacholę choinkę ustroi, kolędy zanucimy he he he