Fraglesowe widzenie świata

Mil­cza­łem dwa tygod­nie. Nie zalała mnie wielka woda. Nie byłem (jeszcze) na urlopie. Jakaś taka wielka niechęć do blo­gopis­arstwa (let­nie rozleni­wie­nie?) mnie dopadła. Może to wina zalewu pracy, a może fakt, że pozostaw­iła mnie żona. Zabrała syna, spakowała wal­izkę i…

… kazała zaw­ieźć na lot­nisko. Udała się do znanego pol­skiego kurortu na wyspie Rodos. Zostałem sam z psem Milą i kotem Romanem na gospo­darst­wie, próbu­jąc przeżyć.

Na szczęś­cie mam wprawę. Choć nie powiem, momen­tami było ciężko, gdy zwierzaki wisi­ały mi u gardła, drąc się o jedze­nie, a ja lawirowałem pomiędzy zwałami brud­nych naczyń.

Myślałem, że niczym Kochanowski pod lipą (w moim przy­padku brzozą) popiszę spoko­jnie moją powieść o nad­komis­arzu Heinie, ale nic z tego nie wyszło. Po pier­wsze lało co chwila, musi­ałbym więc sobie water­proof lap­topa kupić, a po drugie klienci powar­i­owali, zasy­pu­jąc mnie pracą, tak jak­bym był najlep­szym lekiem na cały ten zły kryzys.

Dzisiaj wrócą opaleni i wypoczęci moi podopieczni. Zaczną się z powrotem nor­malne ciepłe posiłki he he he. Znowu trzeba będzie kłaść rzeczy na miejsce, być schlud­nym i czystym. Ale póki co muszę odgru­zować kuch­nię i oga­r­nąć izby.

Za dwa tygod­nie wybędę z domu na moja wymar­zoną wyprawę „Born to be wild”. Udało mi się znaleźć dwóch chęt­nych, a może dołączy jeszcze dwóch następ­nych. Przy­go­towa­nia idą pełną parą. Trasę opiszę lada dzień, może ktoś z czytel­ników skusi się i dołączy do naszej męskiej (oglą­dał ktoś film „Gang dzi­kich wieprzy”?) szkoły przetr­wa­nia. Oczy­wiś­cie relacja będzie na bieżąco, o ile zasięg pozwoli.

Wyruszamy 5 sierp­nia skoro świt. Dwanaś­cie dni w trasie kre­sami – Północne Mazury, Pod­lasie, Pole­sie, Roz­tocze i Bieszczady. Meta 16 sierp­nia w Gdańsku, po poko­na­niu ponad 2200 km, w tym 1300 km pol­nymi he he drogami wzdłuż wschod­niej rubieży Rzeczypospolitej.

Rekin został wyposażony w radiostację, i cały czas grze­bie przy nim mój kolega mis­trz klucza płask­iego numer 11. Wczo­raj kom­bi­nował przy (cokol­wiek to znaczy) kącie ustaw­ienia zapłonu. Wąchał spaliny, przykładał ucho do tłu­mika, polerował świece, zak­le­jał dzi­ury w prze­wodach pali­wowych. Na wszelki wypadek wrzu­ciłem do bagażnika moją kolekcję gaśnic Namawia mnie usil­nie na ure­g­u­lowanie zaworów.

Zapowiada się więc nieźle! Oby tylko pogoda nam dopisała!