Fraglesowe widzenie świata

… auto zaczęło coraz dobit­niej dawać nam do zrozu­mienia, że jak my chcemy podróżować po takich wertepach, to ono wysiada.

Po zwiedze­niu przez Mirka Mikoła­jek (ja byłem tam już trzy i pół tysiąca razy, więc pil­nowałem samo­chodu) postanow­iliśmy zobaczyć Śniardwy z bliska. Zami­ast jechać porządną asfal­tową drogą do Orzysza, wybral­iśmy oznac­zoną w naszym atlasie jako biała gruba.

Już po chwili koła zało­mo­tały o bruk. Po następ­nym kilo­metrze zacząłem obaw­iać się o plomby. Z przodu po lewej zaczęło coś stukać w zaw­iesze­niu. Bruk się skończył, wjechal­iśmy na tarkę. Ide­alna trasa do testowa­nia zaw­iesza­nia, o dłu­gości … 20 km.

- M-o-ż-e z-a-w-r-ó-c-i-m-y? – spy­tałem dzwoniąc zębami.
– N-i-e – odd­z­wonił Mirek.

Stukocząc par­liśmy więc przez Puszczę Piską. W samym mate­czniku o dziwo przys­tanek PKS. Now­iutki. I dwa parkingi dla wytrzę­sionych. Śniardw ani widu ani sły­chu. Gromkim uff pow­ital­iśmy, oznac­zoną kolorem jas­nym żółtym w naszym papierowym gps-ie, drogę.
– Autostrada – powiedział Mirek.

Wdz­ięcznymi zygza­kami omi­jal­iśmy rozliczne leje po mete­o­ry­tach, od które spadły od czasu ostat­niego remontu, czyli mniej więcej wczes­nego Gomółki. Auto kleko­tało niczym Bocian na widok stada żab. Dos­tukaliśmy się do Gołdapi.

Czterech znud­zonych dżen­tel­menów, w pustej stacji diag­nos­ty­cznej, stwierdz­iło, że nie mają czasu, i skierowało nas do mechanika Wani. Wania, pozostał niewzrus­zony na Mirka bła­gania i powiedział, że może pojutrze, albo w przyszłym tygod­niu, będzie mu się chci­ało zajrzeć. Patrząc na to co wala się po placu, zrozu­mi­ałem, że zakład wyspec­jal­i­zowany jest raczej w rozbiórce samo­chodów, i eksporcie części do mate­czki Rasiji, niż usłu­gach dla ludności.

Po krótkim błądze­niu dobil­iśmy do położonego na końcu świata królestwa Pani Sławy.

Cdn.