Fraglesowe widzenie świata

Bielawa mimo upływu lat prezen­tował się wyśmieni­cie. Nabrał ciała. Na głowie miał bujną grzywę włosów ros­ną­cych w rząd­kach niczym świer­czki w młod­ni­aku. Dorodną pierś zdo­biły, cicho pobrzęku­jące przy każdym ruchu, złote i sre­brne medale. W ręku dzierżył czarny skórzany pejcz. Na nogach miał wyglan­cow­ane ofi­cerki. Całości dopeł­ni­ała czapka z niebieskim otok­iem i wielkim sre­brnym lwem na czer­wonym polu z dwoma białymi krzyżami.

- Banda hebla? — spy­tał kan­clerz.
– Hebel to cienias – odpowiedział Bielawa. — Jak trzeba będzie, to jego towarzystwo pon­akry­wamy czap­kami w godzinę.

Fakt. Hebel, samozwańczy bur­mistrz ze Starego Oleju dużo mówił ale mało robił. Agenci donosili, że całe godziny spędzał na grze­ba­niu w pamiątkach z przeszłości, z rozrzewnie­niem wspom­i­na­jąc stare dobre czasy.

- Za fasady się teraz zabrał – dodał Bielawa.
– Znaczy?
– On i jego ludzie fotogra­fują fasady tych starych bud i ślą skargi do min­is­terstwa, że niby zabytki zamierzamy wyburzyć.
– Ormo czuwa! – zare­chotał Owicz. Bielawa zawtórował mu.
– Co do tych rebe­liantów, to wzięliś­cie paru żywcem? — spy­tał Owicz. — Najlepiej kobi­ety, he, he, niezłe są….
– Zdążyli uciec, ale prze­jęliśmy pode­jrzaną aparaturę. Naukowcy stwierdzili, że są to – gen­erał zawa­hał się -….eee… wrota czasu….
– Coooo?
– Według nich aparatura służy do podróży w cza­sie
– Co ty za głupoty opowiadasz? Nie można podróżować w cza­sie! – krzyknął Kan­clerz i pomyślał – gdyby się dało… to… to otwier­ało fan­tasty­czne możli­wości!
– Naukowcy mówili coś o wyko­rzys­ta­niu efektu kolapsu graw­ita­cyjnego, stworze­niu miniatur­owej czarnej dzi­ury. Potrzebna do tego jest straszna ilość energii…
– Awaria w zeszłym miesiącu? – naty­ch­mi­ast sko­jarzył Kanclerz.

Miesiąc temu cała Wol­ska pogrążyła się na kilka­naś­cie godzin w ciem­noś­ci­ach. Z niez­nanego powodu doszło nagle do kilku sekun­dowego olbrzymiego poboru mocy. Nie udało się ustalić przyczyny.

- Tak, wysłali kogoś w przeszłość, w rok 2009…..
– Ożesz Ku* – zak­lął Kan­clerz – Zaraz… zaraz…. minął już miesiąc i nic się nie zmieniło. Prze­cież wystar­czyłoby żeby ten ktoś mnie zabił.
– Naukowcy mówią o teorii fal czasu. Zmi­any zaczną się powoli ale będą coraz szy­b­ciej naras­tać
– Nie mamy chwili do strace­nia! Dzi­ała ta aparatura? Można kogoś wysłać?
– Tak ale tylko jedną osobę, więcej nie przetrzyma
– Wyślemy Ter­mi­na­tora, a teraz pomóż mi wybrać zdję­cie na siedzisko.

Owicz miał na myśli siedziska w budowanym właśnie amfiteatrze kan­cler­skim na 100 tysięcy osób. Budowano go w miejscu starego sta­dionu Amber Arena, który został wysad­zony przez ekstrem­istów pod­czas rozruchów w 2025 roku. Nie odbu­dowano go, bo (wtedy jeszcze prezy­dent) Owicz stracił serce do piłki nożnej.

Już jako kan­clerz wymarzył sobie adek­watne do rangi jego urzędu miejsce spotkań z mieszkań­cami. Oczami wyobraźni widział przepełnione try­buny, wsłuchane w jego zwielokrot­niony przez tysiące głośników, głos. Na każdym siedzisku miało zna­j­dować się zdję­cie Kan­clerza Oczy­wiś­cie na opar­ciu, a nie tam gdzie spoczywa mniej szla­chetna część ciała.