Fraglesowe widzenie świata

- Tobi­aszu, dąsasz się na mnie? por que?
– Ja? skądże Duszko! – zaprotestował nieśmi­ało, nie patrząc w jej oczy.

Uwiel­bi­ała tą jego nieśmi­ałość. Objaw­iała się ona tylko przy kobi­etach. On waleczny lew prow­incji Pueblo Obscuro zamieniał się w potulną owieczkę.

- No prze­cież widzę, powiedz o co chodzi – usi­adła na brzegu biurka, wzięła go za rękę.
– Moi agenci donieśli mi, że ty… — wybąkał
– Co???? — prz­er­wała mu robiąc się czer­wona na twarzy.

Tego się właśnie obaw­iał najbardziej. Jej wściekłości. Mimowol­nie schował głowę w ramionach.
– To nie tak… — tak bardzo chciał wyjaśnić.
– La Puta! — zak­lęła szpet­nie. — Więc co widzieli ci twoi tajnos agen­tos?
– Byłaś z Juanem Jesusem… tańczyłaś na ulicy, miałaś różę w ustach – wyrzu­cił jed­nym tchem.
– Mierda ci do tego! Skoro ty nie potrafisz kobi­ety zad­owolić, to muszę się z kimś spotykać.

Trza­s­nęła drzwiami. Jeszcze długo trząsł się po czym zadz­wonił do Matki. Tylko ona go rozumiała.

Inspiracja

—

Poprzed­nie odcinki