Fraglesowe widzenie świata

Ciepłe lato dob­ie­gało końca. Dzieci­aki taplały się w wodzie. Starsi wygrze­wali ciel­ska na roz­grzanym piasku. Jedzenia było w bród. Spoko­jnie czekaliśmy zimy.

Od niepamięt­nych cza­sów żyliśmy pod ziemią. Życie na powierzchni, z powodu panu­ją­cych tam warunków, było niemożliwe. Choć znaleźli się tacy, co twierdzili, że tam też jest życie. Śmiałkowie nie wracali.

Tam mieszkał Bóg. Odwiedzał nas od czasu do czasu. Nad głowami pojaw­iała się wtedy okrutna jas­ność i wielka dłoń Boga unosiła wybrańców. Nie wiadomo dlaczego niek­tórzy nazy­wali go Wielkim Wędkarzem.

Dziś w pier­wszym dniu jesieni Bóg postanowił skończyć z naszym światem.
– Biada nam! – wrzeszczeli niewierzący.
Wierzący ufnie spoglą­dali w górę. Dzieci piszczały chowa­jąc się pod matki.
Pan spuś­cił na nas potop.

—

Człowiek zwany Fra­glesim, sapiąc uniósł pokrywę szamba.
– Ożeszku – zak­lął szpet­nie. Pod pokrywą kłębiło się stado tłustych dżdżownic.
– Na rybki by się zdało jechać – zare­chotał szam­biarz.
Fra­glesi chwycił za szlauch.