Fraglesowe widzenie świata

Las pow­itał mnie deszczem, tak jakby son­dował mnie — Jesteś gotowy? Naprawdę tego chcesz człowieku marny? — wiał mi wia­trem w twarz. — Ha! Nawet nie wiesz jak jestem tego spragniony! — wykrzy­cza­łem w stronę kniei. Kurtkę zapiąłem, czapką czer­woną nieodłączną moc­niej nasadz­iłem. Kije zafurkotały.

Czy­taj więcej…

Jas­ność. Mrużę przyzwycza­jone do mroku oczy. Nies­forny promień słońca prze­bił się przez zwały białego g*. Próbuje zasłonić się ręką. Przenika przez palce. Drażni. Pobudza.

Czy­taj więcej…