Fraglesowe widzenie świata

Niestety wyprawa „Born to be wild 2010” nie wypaliła.

Czy­taj więcej…

Nie, nie pojechałem na urlop. Jeszcze tylko cztery kosz­marnie długie dni. 96 wlekące się godziny. 5760 minut… Snuję się od okna do okna. Smęt­nie spoglą­dam na gotową do drogi moją nową ( o tym za chwilę) maszynę. Nuda, brak akcji. Wytrzy­mać! wytrzymać!

Czy­taj więcej…

Wirus włóczyk­i­jstwa nie chce opuś­cić wraz z kończą­cym się nieuchron­nie latem. Coś w środku nosi, każe sunąć pal­cem po mapie, wer­tować prze­wod­niki. Coś pcha do okna, i każe patrzeć tęsknie w dal.

Czy­taj więcej…

Parę lat temu byłem na prawie dwu­ty­god­niowym spły­wie kajakowym po Nar­wii. Do dzisiaj pamię­tam to cud­owne uczu­cie powrotu do cywiliza­cji, które poczułem gdy usi­adłem na.…

Czy­taj więcej…

Nic nie zapowiadało dra­matu. Położony na urwistym brzegu Bugu bar z kebabami wygląda całkiem sym­pa­ty­cznie. Zaj­muje sto­lik, Mirek z Tomkiem Sz. miejsce w kole­jce. Smakowite zapachy drażnią mile. Czekamy.

Czy­taj więcej…

Kończą się pieniądze a jeszcze szy­b­ciej czyste majtki. Chyba trzeba będzie zro­bić przepierkę w przy­drożnym potoku albo zas­tosować metodę Clark­sona, która pozwala defilować w jed­nych maj­ciochach cztery dni. Nor­mal­nie, tyłem na przód, na lewą stronę, a na koniec tyłem na przód na lewą stronę.

Czy­taj więcej…

Śmiem twierdzić, iż Pol­ska egzo­ty­czna jaką opisuje Grze­gorz Rąkowski już nie ist­nieje. Pokryła się eter­nitem, blachą fal­ista, papą. Elewacje skrył sid­ing poplamiony lisza­jami satelitek. Na pod­wórkach miast konia z fur­manką, zachod­nie wypa­sione ciąg­niki. Sie­dem jeden do setki, skóry, klim­cia, kierownik w drewnie

Czy­taj więcej…

W zasadzie to nie powinienem opisy­wać wam królestwa Pani Sławy Tarasiewicz. To miejsce to skarb, a jego położe­nie powinno trzy­mać się w głębok­iej tajemnicy.

Czy­taj więcej…

… auto zaczęło coraz dobit­niej dawać nam do zrozu­mienia, że jak my chcemy podróżować po takich wertepach, to ono wysiada.

Czy­taj więcej…

Wczo­raj odstaw­iliśmy niezły numer. Zamel­dowal­iśmy się na naszym kole­jnym noclegu koło Orzysza. Właś­ci­ciel agro­tu­rystyki, Niemiec zro­bił zdzi­wione oczy. — ne ma nic mejsc – wydukał.
– Mamy rez­erwację – odpowiedział w mowie Goethego Mirek, który język ten zna prawie od dziecka.

Czy­taj więcej…