Dzisiaj mijają dwa lata, odkąd zwerbowany przeze mnie Fraglesi, podjął walkę z IV RP. Na początku nie zdawał sobie sprawy, że jest sterowany. Musicie wiedzieć, iż nie potrzeba wcale intensywnego prania mózgu. Wystarczy odpowiednie dozowanie informacji, ukrywanie treści, zmiany akcentów, podszepty, czasem motywacja finansowa. Muszę jednak podkreślić, że to ostatnie nie miało miejsca w jego przypadku. Był wojownikiem idei.

Twórcy IV RP szybko spostrzegli, iż są przedmiotem ciągłych i wściekłych ataków. Próbowali się bronić. Wobec zakrojonej na szeroką skalę akcji, byli jednak bez szans wobec naszej wiedzy, doświadczenia i znacznej przewagi technologicznej. Polegli.

Po wyborach odbyłem, choć zwykle tego nie czynimy, męską rozmowę z Fraglesim. Odsłoniłem mu kulisy operacji “Fraglesi”. Był załamany, chciał zarzucić pisanie bloga. Podniósł się szybko i postanowił pisać dalej. Już bez mojego nadzoru.

Obiecał solennie, iż nie będzie szkalować nowej władzy, ale jak go znam, to po pierwszym jej potknięciu rzuci się jej do gardła. Jest to bowiem urodzony anarchista i liberał. Nie wiem o czym będzie pisać. Na pewno mniej o polityce. Wiem, że szykuje nowy cykl “Z pamiętnika leszcza”.

Mam nadzieję, że pozostaniecie jego czytelnikami. Kończę słowami gubernatora Kalifornii: I’ll be back

- Ty to mówisz, druhu? A kto na Partius Obradus, młodziutkie kapłanki Wenery, bałamucił?
– Zacne to były dziewoje ech! Długonogie, blond włosy do pasa i takie, takie, takie duże niebieskie oczęta.. pociurlało by się ech!
– Mnie zgubiła jedna, czarnowłosa.…
– Niewolnica z dalekiego kraju Polan? Dziwnie się nazywała… Anetta Kravius?
– Anetta Kravschyq. Farbowana blondynka, ale nie niewolnica. Z własnej woli przyjechała pracować w gajach oliwnych
– Już to zajęła się twoimi oliwkami he he he. Podobnież dziecko, żeś jej zmajstrował, he he
– Mało to ja potomków zmajstrowałem? Winnym, iż Bóg Picumnus mnie zrodził?
– Ciebie to raczej Bachus na spółkę z Kupidynem spłodzili, he he
– Drwisz Druhu a los nasz marny! Bellum omnia contra omnes!
– Lud Imperium nowy Senatus wybrał i teraz do dupus nam się dobiorą Optymaci
– Lwom na pożarcie rzucą albo co gorsza, gladiatorom oddadzą.
– Zamilcz Druhu! Już ja słyszałem, że większość z nich to Uraniści
– Ura.. co?
– Homoseksum, asinus asinorum!
– Ja tam lubiłem popatrzeć na córy Safony z wyspy Lesbos.…
– Ty to zawsze aberattium lubiłeś.
– Nie posłuchałem rady, jaką grecka Pytia z Delf mi dała: “Nie wierz nigdy kobiecie, dobrą radę ci dam. Nic gorszego na świecie nie przytrafia się nam”
– Romanus Edukatorus Fasistus mówił mi, że na dalekiej północy, w Lechistanie, w mieście Thorunia, Druid wielki żyje, Ojcem Theodore Rydzyqum zwany. Ponoć wojów do walk z Germanami szuka. Może tam schronić się nam trzeba przed siepaczami Imperatora Donaldusa?
– Dobrze prawisz, Druhu! Bursztynu tam dostatek. Wrócimy za czas jakiś, jak Merkury pozwoli, bogatsi, dum spiro, spero!
– W drogę zatem!
– fortuna favet fortibus!

—

Poprzedni odcinek

Powoli gaśnie uśmiech na twarzy Szefa. Na ekranie pojawiają się kolejne słupki. Wódz Potworów i Spółka milczy i zapada się coraz głębiej w skórzany fotel. Obecni boją się odezwać.

Siorbający nosem Kuchcik udaje, że musi coś tam posprzątać w kuchni. Zbysiu Niszczarka przybiera kolor ściany. Może Szef go nie zauważy. Gosiu Edgar Peron powoli przesuwa się w stronę drzwi mamrocząc “Mamma mia”. Lutek, trzeci bliźniak, bąka o konieczności wyprowadzenia Saby. Twarz Kamyka, szefa wojowników Ninja, robi się coraz bardziej pociągła. Ciężki to dla niego czas. Przeżyty ostatnio zawód miłosny a teraz utrata ukochanego stanowiska.

- Tyle kasy poszło w p.… – wzdycha w końcu ciężko Szef – no i dobiorą się nam do dupy…
– Jareczku, proszę cię, nie martw się – Jola Piguła gładzi Szefa po głowie – Wiesz jak to ci szkodzi na serce.
– Może Szef zadzwoni do brata i zrobi się im 13 grudnia — proponuje durnowaty Joachimek
– Milcz! – ucina Szef – przystępujemy do realizacji plan B. Wszyscy wiedzą co mają robić?
– Tak jest Szefie – odpowiadają hurralnie
– Wywieźć i schować dokumenty — dyryguje Szef — Pamiętać o skasowaniu dysków! No już! Do roboty! Znaleźć mi tych bęcwałów, Michałka i Adasia
– Co z nimi zrobić, Szefie? — pyta spec od mokrej roboty Jacek Bilbord
– Wybór należy do ciebie – pada brzmiąca jak wyrok odpowiedź – I pamiętać wszyscy: to przegrana bitwa, wojna trwa nadal. Już wkrótce damy im palić

Za chwilę orędzie Premiera, Zacznie się od słów: dzisiaj ukonstytuowała sie Rada Ocalenia IV RP. W wyniku zmanipulowania wyników wyborów przez system przygotowany przez Prokom doszło do zagrożenia prawa i sprawiedliwości. CBA przeliczy głosy raz jeszcze. Rada Ocalenia IV RP przejęła władzę.

Jestem pełen nadziei, bo widzę olbrzymie zaangażowanie ludzi, zwłaszcza młodych. Czegoś takiego nie było w 2005 roku. Stawiam na wysoką (65%?) frekwencję. Podziwiam zwłaszcza tych, którym dotarcie do urny zajmie nie 300 sekund ale parę godzin.

Ufam, że zdamy ten narodowy egzamin dojrzałości i odsuniemy od władzy ugrupowania populistyczne. Ludzie na których nie mogę już patrzeć, a tym bardziej słuchać, wylądują na śmietniku historii. Zapewne będę czuł satysfakcję, widząc wijącego się przed komisją śledczą, Ziobrę, Kaczyńskiego i innych.

W ciągu niespełna dwudziestu przebudowaliśmy naszą Polskę. Dziś powinniśmy być z dumni ze tego co dokonaliśmy. Ja pamiętam Polskę z roku 1989, byłem już wtedy dorosły. To był zupełnie inny kraj i nie chodzi tylko o to, że zamieniliśmy telewizory rubin na lcd czy plazmy. A że popełniono błędy? Błędów nie popełnia ten kto nic nie robi.

Co będzie z moim blogiem? Straci sens istnienia? Czy nadal będę krytykować nową/starą władzę? A może zmienię tematykę? kto wie.…..

ps. A jak ktoś ma wątpliwości czy głosować to polecam obejrzenie tego

— Dzień dobry Panie plutonowy!
– A dzień dobry Czesiu – odpowiada jeszcze słabym głosem jego przełożony
– Pozwalam sobie zauważyć, że Pan plutonowy wygląda już znacznie lepiej!
– Tak? Kiepsko było ze mną motyla noga, oj kiepsko.…
– Jak tu ładnie u Pana plutonowego
– Tak Czesiu, mam jednoosobowy pokój z łazienką, telewizję i ten, jak mu tam internat
– Żeński internat? – Czesio uśmiecha od ucha do ucha — A jedzenie dobre?
– Wyśmienite Czesiu, moja stara nigdy tak nie gotowała
– Ja jak leżałem w zeszłym roku, w tym powiatowym, na wyrostek, to na korytarzu. Bieda z nędzą, pielęgniarki wiecznie herbatę piły i tylko plotkowały u siebie w kanciapie. A żarcia to pies by nie tknał.
– Co się dziwisz? Do państwowego żeś poszedł
– No bo stara nastraszyła, że nas nie stać na ten prywatny
– Durnyś jak but, Czesiu
– Nie jarzę Panie Plutonowy
– To co, że prywatny? I tak państwo płaci, nie?
– No niby tak ale.… — szeregowy drapie się po swojej blond grzywie — po co żeśmy ich tak pałowali?
– Kazali pałować to pałowaliśmy. Każda władza musi mieć takich co pałują, nie Czesiu?
– Się rozumie Panie Plutonowy, się rozumie!
—

Poprzedni odcinek

Dostałem właśnie esemesa:

Założenie butów — 30 sekund

Spacer do lokalu wyborczego — 300 sekund

Oddanie głosu — 120 sekund

Zobaczyć minę Kaczora po wyborach — BEZCENNE !

Podaj dalej!

Milczał. Mimo swoich 42 lat wyglądał jeszcze tak młodo. Jego chłopięca twarz była nieprzenikniona. Nie pozwalał przytulić się. Każdą komórką ciała czuła jak ją odpycha.

- Twe serce jest jak kamień – zaszlochała szukając w kieszeni chusteczki

Podał swoją. Tak, W miejscu serca miał kamienną grudkę. Nic nie czuł.

- Mario! Nie kamieniuj mnie – wytarła łzy — Nie zabijaj! Wiem, zawiniłam. Nie powinnam dać sie namówić na lody z tamtym.

Oparła się o balustradę i skuliła. Jej ramionami zaczął wstrząsać szloch. Stał jak skamieniały. Z drzew opadały złote liście. Jestem mumią – pomyślał i nagle poczuł jak bardzo chce wziąć ją w ramiona, przytulić. Pocałować jej jesienne usta. Powstrzymał się resztką sił.

- Skrzywdziłam wszystkich… — monologowała dalej — moją rodzinę, męża, dziecko, moją mamę. Wuj Donald jest wściekły – zamilkła na chwilę i spojrzała w dal — Jestem tylko człowiekiem.
– Betti – powiedział cicho – ja.….te… te czułe słowa, te listy, kwiaty… nie godzę się na to Betti

Nie usłyszała. Patrzyła na refleksy na wodzie.

- Chcę powiedzieć, że jestem tylko człowiekiem, którego zgubiła otwartość, ufność i wiara w dobre intencje drugiej osoby — mówiła dalej drżącym głosem. — Kiedyś ta wiara i ufność pozwoliły na to ‚że byłam otwartym człowiekiem. Jak się dziś okazuje nie we wszystkich obszarach życia jest to pożądaną cechą. Nie uchylam się.…
– Betti – powtórzył i wziął ją za rękę
– Tak?
– Ja musiałem, kazał mi
– On?
– Tak
– Rozumiem, to koniec? — zadrżała — Proszę odpowiedz mi, to koniec?

Nie odpowiedział. Odwrócił się i szybkim krokiem odszedł.

- Żegnaj Mario – rzuciła za nim

Rozległ się dzwonek do drzwi. Otworzyłem. W progu stał ponury gość, ubrany w czarną kurtkę oraz korpulentna blond lafirynda.
– Poznaje mnie Pan? To ja pański osobisty oficer z ABC – uśmiechnął się nieszczerze.

No tak, był kiedyś u mnie wraz z prokuratorem pierwszego kontaktu. Montował aparaturę podsłuchową.

- Proszę do mnie mówić Panie Kaziu – powiedział i mocno wytrząsł mi rękę

Zaprosiłem do środka. Zapobiegawczo nie zaproponowałem nic do picia. Szybciej gady pójdą.

- Oto pani Krystyna – przedstawił towarzyszkę – jest u mnie na praktyce

Uśmiechnął się lubieżnie a jego ręka wykonała mimowolny ruch, jakby chciała Krystynę klepnąć w wydatny zadek. Krystyna spuściła skromnie oczy i chrząknęła. Opamiętał się.

- Ja Panią znam – uśmiechnąłem się — Pani pracowała w gazowni!
– Teraz jestem oficerem ABC – odpowiedziała z godnością i zaczęła poprawiać swoje tapirowane blond loki. Na palcach błyszczały jej wielkie złote pierścienie. Mocno umalowane usta, poczernione brwi. Jednym słowem wiocha.

- Będziemy mierzyć pana odporność na czynniki korupcyjne a także przygotujemy jedną sytuację w której zostanie pojmany na próbie korumpowania funkcjonariusza publicznego.
– Ale ja nie biorę – oburzyłem się
– Proszę Pana! – zaperzył się Pan Kazio – obowiązkiem każdego dobrego obywatela jest choć raz wziąć. Gdyby nikt nie brał, proszę Pana, to z czym walczyła by nasza władza?

Trudno było dyskutować z taką tezą.

- Demokratyczna władza, wybrana w wolnych wyborach przez miłościwie nam głosujących – dorzuciła ni z gruchy ni z pietruchy, lafirynda
– Mam nadzieję, że zapoznał się Pan z książeczkami, które zostawiliśmy ostatnio? — Miał na myśli “Moja pierwsza prowokacja” i “Prowokację dla opornych”. Przekartkowałem parę stron i rzuciłem w kąt.

- Nie miałem za bardzo czasu – postanowiłem postawić się – po zatem powtarzam, ja nie biorę i nie daję chyba, że na tacę

Zrobił się czerwony na twarzy. Nagle wyjął coś z kieszeni i zaczął mi machać przed nosem — Wie Pan co to jest? — wykrzyczał

To było coś małego, srebrnego, a jako, że machał tym szybko, nie mogłem dojrzeć
– Nie – odparłem zgodnie z prawdą
– To jest proszę pana pistolet! — przestał nim machać więc mogłem się przyjrzeć
– Malutki ten pistolecik, damski?
– Pan sobie nie żartuje! — oburzył się jeszcze bardziej – Dla mnie zabić Pana to jak splunąć, więc teraz szanowny Pan grzecznie przygotuje sie z nami do swojej pierwszej prowokacji.

Nie powiem żebym był zadowolony.

Książę siedzi w samych, barchanowych gaciach, na dębowym stołku. Twarz jego spokojna ale oczęta podejrzanie rozbiegane, niczym u łani podczas rui. Giermek Wojtko z Olejnicza próbuje wcisnąć na Księcia turniejową, złoconą zbroję

- Roztył się Książe, oj roztył – sapie giermek Wojtko – mniej szmalcu i niedźwiedziego sadła, więcej ruchawki bitewnej a zwłaszcza chędożenia
– Książę jakiś taki niemrawy – zauważa giermek Grześko z Napierowa. Młodzian ci on jeszcze azali przedwcześnie posiwiały.
– A.… cszho, csho ty chceszzzz? — bełkocze Książe
– Na miły Bóg! Tego nam jeszcze brakowało – giermek Wojtko wnosi ręce do nieba – Jaśnie Pan znowu przez Filipińską przypadłość złożon !
– Może okowity zacnej mu do gardła chluśniem, ocuconym będzie – proponuje rycerz Marek z Borowa , poczem w pysk Księcia lać zaczyna – Mordo ty nasza! Powstań! Bój to jest nasz ostatni, Krwawy skończy się trud!

Wierny to towarzysz Miłościwego Pana. Z niejednego pieca razem chleb jedli, nie jedną białogłowę miłowali.
– To nic nie da, kiedyś raz próbowalim i goleń sobie tylko Jaśnie Pan stłukł – odpowiada Wojtko – mam zacniejszy środek viagrum zwany, po niej Jaśnie Pan piką będzie młynki kręcił!

- A widzieliście Waszmościowie – pyta Grześko — jak rycerz Herr Tusk von Danzig, księcia Jarosława zaprawił?
– Niemożebnie! Trzy razy kopią z konia zgonił a koniec końców po placu, ku uciesze gawędzi, targał.
– Ledwie Księcia Jarosława docucili – dodaje Wojtko – Giermkowie jego, keśmy u żyda pili, mówili, że Jarosław Diarrhoea zwaną też Peristalticum Gastricum, załapał, że wygódki nie opuszcza
– Ha Ha Ha – rżą gromko obecni zaś Giermek Wojtko wznosi kielich – No to waszmościowie! Na pohybel Herr Tuskowi!

Dwie godziny później.

Do namiotu Księcia Alexandre de Acido wchodzi rycerz Marek z Borowa.

- Księcia nie ma? — zdziwiony pyta giermków
– Nie ma Panie rycerzu, rany opatrzył, zresztą niewielkie, dzban okowity wziął i udał się do Herr Tuska – odpowiada Wojtko
– Co?
– Ano viagrum tak mu tupetum dodało, że poszedł Herr Tuska namawiać, aby dorwać Księcia Jarosława Coniunctis viribus, znaczy siłami wspólnymi, mordę szubrawcy obić. Po drodze zaszedł był do Księcia Waldemara, takoż i on do nich dołączył.

]]> http://fraglesi.eu/2007/10/15/boj-to-jest-nasz-ostatni/feed/ 72