- Polacy zdecydowali — chcemy spokoju.… grrr.…. sprawnego, uczciwego państwa.… bzzzz.… Chcemy władzy przyzwoitej, uczciwej i skromnej.… — recytuje głosem Donalda Wilkołaka, prezesa spółdzielni „PO”, robot.

- Co ona bredzi? — wykrzyknął Sławek, prawa ręka prezesa.
– To jakiś stary program – odpowiada Pan Dareczek. — Zaraz skasuje.
– Wydaje się także, że Polacy 21 października odrzucili władzę, która wyrzekła się cnót podstawowych, kardynalnych w polityce.…. trrrrrrr – ciągnie niestrudzenie Julia — Takich cnót jak zdrowy rozsądek, umiar, powściągliwość, pokora…

- Wyłączcie ją do cholery! Jeszcze szef usłyszy i się wkurzy – Sławek robi się czerwony na twarzy.
– Chwila, momencik – palce hackera śmigają po klawiaturze niczym u pianisty. Technicy z trudem powstrzymują próbującego wstać androida.

- Jeeednym z najważniejszych zadań, jeśśśli wrócimy ponownie do słowa zaufanie, jest odbudowa zaufania obywateli do władzy. — Julia zaczyna się jąkać, zwalnia, głos staje się coraz wolniejszy – Dla Dla Dla…czego to zaufanie legło w gruzach, bo chyba tak można powiedzieć, dzisiaj o tym co obywatel czuje do właaaadzy.…. PoPoPolacy.… mo… odzyyyskać wiarę w to, że jes… po to, aaaaby im służyyyć… Waaalka z korrrrrupcją będzie dla mojego rządu… walllczy bezwzgl…

Coś strzeliło. Julia zatrzepotała niczym ryba wyjęta z wody. Technicy odskoczyli. Rozszedł się smród palonej izolacji.
– No i poszła w pip – rzucił Sławek. — Co teraz?
– Abo to pierwszy i ostatni raz? — rzucił ze stoickim spokojem pan Dareczek. — Zaraz wymienię płytę główną i będzie jak nowa.
– Tylko wykasuj to świństwo. Jakieś herezje. Gotowa z tym do ciemnego ludu wyjechać. Teraz ma napisać raport na temat Strażaka. — mówi uspokojony Sławek – Raport który, jak ten poprzedni, wywali się do kosza – dodaje z rozbrajającą szczerością, rechocząc Wilkołakowa prawica.

Pan Dareczek nie mówi nic. Życie nauczyło go zachowywać dla siebie to co myśli. Na ekranie laptopa, jarzy się napis: „Ekspoze premiera – aby skasować naciśnij f8.”

- Ci dziennikarze to przeginają! Czepiają się każdego kto załatwi coś na boku – mówi Waldek Strażak. Strażak jest szefem współpracującej organizacji „Pieniądze Strasznie Lubimy”.
– I to z jaką agresją – dopowiada Sławek, który z prasą ma dużo do czynienia – wczoraj naskoczyli na mnie za oesy.
– Oesy mają być i kij im w oko! — wtrąca Donald Wilkołak. – Partia mówi jednym głosem, a głos partii głosem ludu!
– Nie może być taki spokój jak dawniej, komu to przeszkadzało? — ciągnie dalej metalicznie Waldek. — Przecież to jedna firma internetowa. Dzięki fundacji mama ma zajęcie, a i dla kolegów ze studiów i kuzynów praca się znalazła.
– No i dla twojej dupencji – rechocze Donald.
– Przecież to piękne, gdy dzieci podejmują dzieło ojców – kwęka Strażak.
– Co ty się Walduś martwisz? — bełkocze już lekko wcięty Bronek Komora — Budowanie, Budowanie jest ważne!
– No wiesz, wolałem z wami o tym pogadać bo…
– Stalowej Julii się boisz Walduś? — śmieje się Donald. — Julia jest na pilota, zobacz, kurna gdzie podział się ten pilot? Zaraz ją włączymy i zatańczy dla nas na rurze. A plebsowi się coś ściemni.
– Jak ja kocham ten nasz ciemny lud, wszystko kupią – rechocze Bronek. – Polejcie.
– By żyło się nam lepiej mordy wy moje! — wznosi toast Donald.
– By opozycja się nas tak nie czepiała – dopowiada Sławek.
– Komu bezę? – pyta Paligłup, który jak wiadomo uwielbia łakocie.
– Bezę je się łyżeczką, debilu! — mówi Szef — Idziemy jutro pograć w piłkę? — pyta Donald
– Ale Szef ma ważne głosowanie – mówi Sławek.
– Walić głosowanie. Sport to zdrowie!

Technicy wyjmują ostrożnie ze skrzyni kobiecą postać. Kładą na specjalnym stole. Pan Dareczek, hacker z Gdańska, delikatnie podłącza kabel USB do, znajdującej się na potylicy, wtyczki. Wszystkiemu przygląda się uważnie Radek Nielot.

- Jak tam panie Dareczku, zadziała? — Radek spogląda zza ramienia w ekran laptopa.
– Co ma nie zadziałać? Nie takie blaszaki się odpalało – zarechotał hacker i wziął do reki puszkę z piwem. – O piwko się skończyło — powiedział zdziwiony.
– Już przynoszę – powiedział Radek i popędził do kuchni.

Do sali wchodzi Bronek Komora
– Co to? — pyta.
– Anna model FO-TY/GA – odpowiada Radek, który zdążył już wrócić.
– A skąd ona się tu wzięła? Pisuary na śmietnik ją wyrzucili? — pyta mocno zdziwiony Bronek.
– W prezencie dostaliśmy od Potworów, jako zapowiedź owocnej współpracy.
– A ona nie jest czasem z tej samej serii co Kaziu Krzywousty? Nie zakocha się?
– Tak, ale wyeliminowano wszystkie błędy. Ma nowy software. Wersja 2.0
– Nie stać nas na marnowanie zasobów kadrowych – wtrąca Donald Wilkołak, prezes spółdzielni „PO”

Wpada zdyszany Sławek, prawa ręka prezesa.
– Szefie! Kaszpirkowski ugadany, za dwa tygodnie zacznie szkolenia dla naszych ludzi.
– Uff – westchnął z ulgą prezes. — Chcieliście cudów to będziecie je mieli.

- Kaziu, kochasz mnie?
– Yes! Yes! Yes! Isabel! Bardzo!
– Kazimierz, pamiętaj być szczerym, tak jak zawsze…

Szef potworów i spółka z łzami w oczach wyłączył telewizor. Nie oglądał bynajmniej brazylijskiego serialu „Niewolnica Isaura”, tylko nagraną przed wywiadem, scenę z londyńskiego studia TVN24.
– Kaziu, dlaczego ty żeś mi to uczynił?? — powiedział łamiącym głosem.
– Szefie, może herbatki z cytrynką zrobię? — spytał szybko Kuchcik, chcąc odegnać smutki pryncypała.
– Szef się nim kurna nie przejmuje – rzucił Gosiu Edgar Peron. – Jak wrócimy do władzy, to niech no tylko spróbuje wrócić do kraju z tą swoją nową zołzą. He he he. Już moi się nim zajmą.
– Podkręć Kuchcik klimę, bo coś strasznie duszno – powiedział cicho Szef, i po chwili westchnął – miłość to piękne uczucie.
– Jak szef miłości potrzebuje, to ja załatwię parę… — wtrącił uśmiechnięty od ucha do ucha durnowaty Joachimek.
– Durniu! Tobie tylko jedno w głowie! — przerwał mu Szef. — Ja o czystej miłości mówię!
– Make Lo… eee…  peace not war! — rzuca nowe hasło organizacji Gosiu, mrugając okiem niczym bosman ze starej reklamy piwa bezalkoholowego.

]]> http://fraglesi.eu/2009/02/21/make-peace-not-war/feed/ 7 http://fraglesi.eu/2008/02/03/zima-wasza-wiosna-nasza/ http://fraglesi.eu/2008/02/03/zima-wasza-wiosna-nasza/#comments Sun, 03 Feb 2008 11:48:47 +0000 fraglesi http://fraglesi.wordpress.com/2008/02/03/zima-wasza-wiosna-nasza/ Szef Potworów i spółka siedzi nad laptopem. Mozolnie coś wstukuje jednym palcem, zerkając co chwila znad okularów na ekran. W zaaferowaniu, raz po razie, koniuszkiem języka oblizuje wargi. Czoło potem sperlone.

Cicho wchodzi Kuchcik i zza pleców pyta — Co Szef robi?
– Aaaaa — Szef podskakuje przerażony i strąca laptopa, który z hukiem uderza o podłogę.
Kuchcik z troską podnosi go – Nic się nie stało, działa Szefie. O nasza-klasa!
– No i czego ludzi straszysz – oburza się Szef — A co, nie mogę kolegów szkolnych poszukać?
– Szef profil Donaldu Tusku ogląda…
– Muszę wiedzieć, kto jego przyjacielem jest!

Wchodzi Gosiu, zwany nie wiadomo czemu Edgarem Peron. Od ostatniego czasu jeszcze bardziej się zaokrąglił. Przybyły mu dwa złote sygnety i grubo ciosana (również złota) bransoleta.

- Coś ty się tak złotem obwiesił, jak Biskup w Boże Ciało? – zaciekawia się Szef
– Musiałem w coś zainwestować oszczędności. gdy z funduszy wycofałem – odpowiada skwaszony

Szefowi obce są bóle giełdowe rodaków. Nie posiada konta, a wszystko co zaoszczędzi, oddaje Mamie.

— Rozmawiałeś ze Śniadętym? — pyta go Szef.
– Si, Boss – Gosiu lubi się popisywać znajomością włoskiego, który zna od dziecka — Listę z datami dał.

Szef przegląda listę a uśmiech na jego twarzy robi się coraz szerszy.
– Na to na długo odechcę się władzy naszemu Donaldu – uśmiecha się złośliwie.
– Zima wasza, wiosna nasza – rechocze Gosiu
– Pielęgniarki kiedy?
– Jak się zwiedziały, że Szef kazał je zagłuszać, to powiedziały Śniadętemu, że ma się w d* pocałować i one same zdecydują kiedy zaczną strajkować. — odpowiada Gosiu.
– Kij im w oko, niech w ich miejsce wepchnie inspektorów drogowych.

Gosiu wychodzi a Szef wraca do przerwanego żeglowania po narodowym systemie wszystkich Polaków.
– A skąd Szef ma laptopa? — pyta nagle Kuchcik, które zna leworęczność Szefa w sprawach technicznych.
– Zbysiowi Niszczarce zabrałem. Czego to tak wolno, do cholery działa!? — Szef robi się czerwony na twarzy wali pięścią w stół. Kuchcik znając krewki charakter pryncypała, zapobiegawczo się odsuwa.
– No nie!!!! — krzyczy Szef, wstaje i rzuca laptopem o podłogę, po czym skacze po nim.

Z laptopa odzywa się nagle piskliwe ciche: SILENCE!!! I KILL YOU!

—

Poprzedni odcinek

Kuchcik siada przy stole i zaczyna z mozołem gryzmolić. Szef nachyla się nad nim
– Co to jest?
– B – odpowiada Kuchcik
– To? — pokazuje Szef i robi się czerwony na twarzy
– B duże – odpowiada ponownie Kuchcik — A capite, Proszę Pana.
– B? — to kreska — gdzież dwa brzuszki?
– Jeden w spodzie, drugi w górze.
– Do cholery! — Szef bierze papier — B, B duże. Kto pomyśli, może zgadnie. No, no, pisz Kuchcik a dokładnie.

Szef dyktuje:

Bardzo proszę… prę panie…
Prę panie… me wezwanie…
Prę panie, wziąć w sposobie,
Prę panie… wziąć w sposobie,
Jako ufność ku osobie…
Prę pana, sił i wytrwałości
Prę pana, w niełatwej działalności

Przerywa i pokazując palcem
– Cóż to jest?
Kuchcik podnosi się
– Kleks, proszę Szefa, lecz w literę go przerobię.
– Jak mi jeszcze kropla skapie, to cię trzepnę tak po łapie, aż platformę wspomnisz sobie. Czytaj!
Kuchcik obciera pot aż po karku.
– No! jak tam było? — ponagla Szef

Kuchcik czyta:
Bardzo proszę, prę panie,
prę panie, me wezwanie,
prę panie, wziąć w sposobie.…

Szef wyrywa i drze papier
– Niech cię szatani chwycą, z taką pustą mózgownicą! “Prę panie” — cymbał pisze! Wynocha! Sam napiszę! Trzy zdania, nie więcej!

—

Poprzedni odcinek

Powoli gaśnie uśmiech na twarzy Szefa. Na ekranie pojawiają się kolejne słupki. Wódz Potworów i Spółka milczy i zapada się coraz głębiej w skórzany fotel. Obecni boją się odezwać.

Siorbający nosem Kuchcik udaje, że musi coś tam posprzątać w kuchni. Zbysiu Niszczarka przybiera kolor ściany. Może Szef go nie zauważy. Gosiu Edgar Peron powoli przesuwa się w stronę drzwi mamrocząc “Mamma mia”. Lutek, trzeci bliźniak, bąka o konieczności wyprowadzenia Saby. Twarz Kamyka, szefa wojowników Ninja, robi się coraz bardziej pociągła. Ciężki to dla niego czas. Przeżyty ostatnio zawód miłosny a teraz utrata ukochanego stanowiska.

- Tyle kasy poszło w p.… – wzdycha w końcu ciężko Szef – no i dobiorą się nam do dupy…
– Jareczku, proszę cię, nie martw się – Jola Piguła gładzi Szefa po głowie – Wiesz jak to ci szkodzi na serce.
– Może Szef zadzwoni do brata i zrobi się im 13 grudnia — proponuje durnowaty Joachimek
– Milcz! – ucina Szef – przystępujemy do realizacji plan B. Wszyscy wiedzą co mają robić?
– Tak jest Szefie – odpowiadają hurralnie
– Wywieźć i schować dokumenty — dyryguje Szef — Pamiętać o skasowaniu dysków! No już! Do roboty! Znaleźć mi tych bęcwałów, Michałka i Adasia
– Co z nimi zrobić, Szefie? — pyta spec od mokrej roboty Jacek Bilbord
– Wybór należy do ciebie – pada brzmiąca jak wyrok odpowiedź – I pamiętać wszyscy: to przegrana bitwa, wojna trwa nadal. Już wkrótce damy im palić

- Szef radosny taki – mówi Kuchcik, ubrany w kuchenny fartuch w kwiatki – dobrze poszło
– Wyśmienicie Morda ty moja! — uśmiech na twarzy Szefa mówi sam za siebie
– Podać kolację?
– Tak! Głodnym jak wilk!

Kuchcik krząta się po kuchni nucąc pod nosem. Do Salonu wchodzi Gosiu. Jest lekko wnerwiony, bo wraca z otwarcia kolejnej inwestycji, która okazało się, że została otwarta dwa lata temu.

- Nagraliście? — pyta Szef — Sprawdź kto najlepiej klaskał a kto najsłabiej
– Oczywiście Szefie – odpowiada ponuro Gosiu – rozstrzelać?
– Nie, powiesić – rechocze Szef – a co ty taki ponury?
– Wirusa załapał w Internecie – podpowiada milczący dotąd pucołowaty Michałek – Gołej Angeliny Jolie mu się zachciało oglądać
– Apropos tego, jak mu tam, Internatu — Szef zupełnie nie zna się na nowinkach technicznych – złapaliście tego gościa co to wymyślił tą akcję “Schowaj babci dowód” ?
– Nie ale Zbysiu wypuścił już na niego swoje psy gończe – odpowiada Michałek.
– Szefie, Ludek dzwoni – przerywa im Kuchcik – mówi, że zatrzymali burmistrza Helu i posłankę z.…
– Nie Jola? — przerwa mu szybko Szef
– Gdyby Jola, to by nie powiedzieli, że zatrzymali posłankę – uspokaja Gosiu – Od platfusów he he
– Tak trzymać! — Szef promienieje – wyłapać te liberalne psy, co do jednego.

W salonie organizacji Potwory i Spółka trwa właśnie poranna odprawa. Panowie rozparli się w fotelach. Palą cygara. Wszystkim udzielił się dobry nastrój Szefa. Kampania idzie jak po sznurku. Już za niecały miesiąc przejmie pełnie władzy.

- Szefie, może krewetkę albo ananasa? – pyta Kuchcik z pełnymi ustami – zostały po tych filmowcach
– Kiełbasy daj a nie jakieś burżujskie frykasy – odpowiada Szef
– Frykasy to są ale dla ciemnego luda – mówi pucołowaty Michałek – Ananas kupiłem za siedem zeta a krewetki kosztowały lekko ponad dychę, he he he
– Jak ja kocham ten nasz plebs, wszystko kupią – rechocze Edgar, który ma już lekko w czubie – Polejcie Mordy wy moje!
– By żyło się lepiej panowie! — wznosi toast Ludek
– By opozycja się tak nas nie czepiała – dopowiada Kuchcik
– I to z jaką agresją! — dopowiada milczący dotąd Kamyk, Szef wojowników Ninja, z żółtymi literkami na plecach.
– Opozycja autostrady będzie budować – mówi Szef – własnoręcznie.… łopatami
– Komu bezę? – pyta Kuchcik, który jak wiadomo uwielbia łakocie
– Beze je się łyżeczką, debilu! — mówi Szef – cała gęba wysmarowana, w lustrze się przejrzyj. Edgar, zawieziesz te nowe teczki do Wprost a ty Ludek, umów mnie z Ojcem Dyrektorem
– Autostrada? – pyta Ludek
– Nie, tunel wzdłuż Wisły. Z Torunia do Warszawy – śmieje się Szef
– Budowanie! Budowanie! — mamrocze Edgar i dodaje – Szef pamięta o moim uzdrowisku dla Mamusi?

Szef go nie słyszy bo zajęty jest klepaniem pucołowatego Michałka w wydatny pośladek.
– Mordo ty moja — mówi rozanielony – pracuj tak dalej!

—

poprzedni odcinek

Ciężko wstaje dzień w podziemnej kwaterze organizacji Potwory i Spółka. W sali konferencyjnej walają się butelki. Stół zawalony odpadkami po nocnej libacji. Dobiega gremialne chrapanie.

Chrapie Gosiu w objęciach Ludka. Chrapie Zbysiu pod stołem. Niesforna grzywka opadła mu na oczy. Chrapie Kuchcik. Jego głowa leży w talerzu z niedojedzoną sałatką. Chrapie Jacuś i dwa przytulone króliczki. Chrapie reszta ferajny, strudzona nocnym fetowaniem sukcesu.

Do sali wpada, cudownie odmieniony, pełen energii, Szef.
– Pobudka! Wstawać pijaki! — wrzeszczy i kopie leżących – do roboty!

Wszyscy poruszają się niemrawo. Kuchcik podnosi umorusaną w sałatce warzywnej, twarz.

- Ale cschoo chooodzi Szeeefieee? – pyta Kuchcik
– Tylko wam picie i d* w głowie – Szef jest wściekły – Wstawać!

Szef sam stroni od wszelkich używek, w tym niewiast. Wczoraj oddalił się jednak świętować w towarzystwie wybranki serca. Impreska mogła więc się rozkręcić na całego.

- Wygraliśśśmyyy Szefie – mamrocze Gosiu – Peeełen suukcesss
– Na sukces to jeszcze trzeba zapracować – przywołuje go do porządku Szef – Pełna mobilizacja! jadę teraz wizytować wały a jak wrócę to wszyscy trzeźwi, umyci, ogoleni, meldują się na odprawie!
– Szefieeee, mam przyyygotować teeeczki? — pyta Jacuś
– Przekaż je Zbyszkowi, teraz on pokieruje akcją “Danzig”
– Ale.… — próbuje nieśmiało zaprotestować Jacek
– Nie ma dyskusji! – ucina Szef i gładzi czule Zbysia po głowie – Mój ty konanie.… A teraz jak to mówi mój przyjaciel: Alleluja i do przodu!

—

Poprzedni odcinek