Zwykle jest tak samo. Najpierw padam ja. Tak zapo­b­ie­gaw­czo. A potem trup ściele się gęsto.

Czy­taj więcej…

12 marca 1930, wtorek, godz­ina 12:10, Schleusen­strasse 31, Neufahrwasser

- Więc zna pan Annę Krause? — spy­tał Hein, cedząc powoli słowa.
– Tak, była moją pac­jen­tką – Mar­tin Dütschke spo­jrzał prosto w zacz­er­wienione oczy nad­komis­arza. — Od jak dawna? — pióro polic­janta zaw­isło na chwilę nad notat­nikiem.
– Trzy lata.

Czy­taj więcej…

12 marca 1930, wtorek, godz­ina 10:02, Hotel Nord­deutcher Hof, Stadt­graben

Zadanie było proza­iczne. Wyma­gało trochę przy­go­towań, ale zlece­nio­dawca zaofer­ował wysoką stawkę. Zlece­nio­biorca był niewąt­pli­wie pro­fesjon­al­istą. Nigdy nie przys­tępował do dzi­ała­nia bez uprzed­niego zbada­nia terenu oraz bez poz­na­nia zwycza­jów osób na nim prze­by­wa­ją­cych. To pod­nosiło koszta, ale też zwięk­szało bez­pieczeństwo i zapew­ni­ało powodze­nie operacji.

Czy­taj więcej…

Będąc młodą lekarką, wszedł raz do mego gabinętu, pacjęt o twarzy zbo­lałej i wielce bladęj
– Dziem dobry pani dok­tór. — wykrzyknął od progu.
– A dzię­do­bry. Co pana sprowadza?
– Sprowadzam mniem do pani dok­tor prob­lem poważny. Co w TV spo­jrzem rzygam!

Czy­taj więcej…

- Dawaj Heniek! — krzyknął bry­gadzista – Nie cer­tol się!
Oper­a­tor koparki, zwany przez kumpli Speedy Gon­za­les, splunął i pch­nął drążki.
Łyżka pomknęła z zas­trasza­jącą pręd­koś­cią w stronę ziemi. Stalowe zęby wgryzły się w glebę.

Czy­taj więcej…

- Mam hac­jendę Betti, wróć do mnie proszę — spo­jrzał na nią bła­gal­nie.
– Nie kłam! To mój Amante Thomas ją kupił! — krzyknęła obur­zona.
– Za moje pieniądze Betti! — zaprotestował cicho.
Czy­taj więcej…

Żona wyrzuca nas na leśnym parkingu koło Gołę­biewa. Niebo szare, zimno. Miro próbuje rozez­nać gdzie jesteśmy. — Chodź, będzie hard­kor! — mówię ciągnąc go w krzaki.

Czy­taj więcej…

Jed­noręki bandyta

Ta maszyna zna moje numery
Lecz ja nie znam numerów maszyny
Nie pomogą tu żadne bajery
Trzeba grać bez popeliny
Czy­taj więcej…

Teatrzyk radiowy „krzywe oko” przed­stawia jed­noak­tówkę pt. „Ciemny lud wszys­tko kupi”.

Miejsce:
Spotkanie redak­cyjne w siedz­i­bie pewnej przo­du­jącej ogólnopol­skiej telewizji komer­cyjnej, której nazwa zaczyna się na literkę T, a kończy na N. Pomiędzy nimi taka rzadko uży­wana w języku pol­skim literka.

Czy­taj więcej…

Ciepłe lato dob­ie­gało końca. Dzieci­aki taplały się w wodzie. Starsi wygrze­wali ciel­ska na roz­grzanym piasku. Jedzenia było w bród. Spoko­jnie czekaliśmy zimy.

Czy­taj więcej…